Beschermster

De dood, we hebben het er niet graag over, terwijl hij is verweven in ons leven. Het afgelopen jaar heeft Magere Hein mij achtervolgd in de vorm van deze opmerking: "Uw hond is zeker al oud, hè?" Het klopt, Bindi is niet meer de jongste, ze is net negen geworden. Ze is mijn eerste hond, dus weet ik niet precies wat ik in haar herfstjaren kan verwachten. Daar komt nog bij dat ik een piekeraar ben en overal spoken zie: hoe zal het gaan als zij met pensioen gaat en ik er nog een hond bij krijg, ga ik dat redden in mijn eentje? Wat als Bin's botten te stijf worden en ze niet meer bij mij kan komen staan of liggen? Hoe ga ik reageren als ons afscheid daar is? Vooral dat laatste maakt mij bang, zorgt ervoor dat ik spontaan ga huilen. Hoe vind je troost voor iets dat onvermijdelijk is? Men vindt dat in het geloof, muziek of in mijn geval de nieuwe Disneyfilm, Coco. Coco gaat over Miguel, die per ongeluk verzeild raakt in de dodenwereld en samen met zijn hond de weg naar huis moet vinden. In de film worden dieren als onze beschermers gezien, gidsen tussen de beide werelden. Dat raakte me, omdat ik Bindi heb leren kennen toen ik tussen dood en leven zweefde. Na de film veegde ik mijn ogen droog, maar voelde mijn hart minder zwaar. Coco heeft mijn gevoel bevestigt: Bindi is mijn beschermster en dat zal ze altijd blijven.

Robin Corbee