Collegiaal

Mijn columns hebben vaak een scherp, humoristisch randje, maar de waarheid is dat ik het best spannend vind om achter mijn laptop vandaan te komen. Zeker als ik ergens naartoe ga waar ik nog nooit ben geweest, zoals naar een café voor een nieuwjaarsborrel met collega's. Op zulke momenten hou ik de zenuwen op afstand met de zin: er zit een column in. Dat was mijn mantra toen ik het café binnenreed en bijna tegen een muur van mensen op botste. Even wist ik niet wat ik moest doen, maar gelukkig schoot redactrice Yvonne mij te hulp en werd er een plekje voor mij vrijgemaakt. Het idee van een nieuwjaarsborrel met collega's is leuk, maar het wordt behoorlijk ongemakkelijk als je bijna niemand kent en je ter hoogte zit van hun kontzak. Stiekem was ik heel blij dat Yvonne bij mij in de buurt bleef. Het was leuk om het met haar over onze begintijd bij de Duinstreek te hebben en te lachen om ons gestuntel van toen. Ik begon me net wat te ontspannen, toen iemand ging speechen. Iedereen stond op; daar waren de kontzakken weer. Maar dit keer was ik niet de enige die was blijven zitten. 'Hier hoef ik niet voor te gaan staan', zei Yvonne zacht. Ik kon een glimlach niet bedwingen. Ik weet niet of ze het zo bedoelde, maar haar gebaar was ongelooflijk collegiaal. Dankzij Yvonne heb ik het café met een glimlach verlaten. Misschien moet ik me vaker achter mijn laptop vandaan wagen.

Robin Corbee