Dagboek

Ik had vroeger een dagboek, iedere dag schreef ik erin. Over school, vriendjes, pukkels en mijn eeuwige poepdrama's. Het ging nergens over, maar het waren mijn gedachten, gedachten die ik voor mezelf wilde houden. Tegenwoordig is mijn leven een groot, openbaar dagboek. Vanwege de columns die ik schrijf, Facebook, maar ook door mijn beperking. Overal waar ik kom, ligt er een dossier waarin mijn levensgeschiedenis beschreven staat. Thuis, in het ziekenhuis, zelfs op mijn werk. Die dossiers zijn er zodat mensen mij kunnen helpen zonder dat ik mezelf constant hoef te herhalen, maar ik heb die dunne lijn tussen alle info en mijn privacy nooit prettig gevonden. Moet men echt alles weten? Een verspreking zit immers in een klein hoekje, dat bewees een simpele cursus. Ik was er zelf niet bij en mijn naam werd niet genoemd, maar toen het duidelijk werd dat de cliënt in kwestie columns schreef, was het mysterie opgelost. Dat deed zeer, hoewel niet iedereen mijn boosheid begreep. Waar maakte ik me druk om, het was toch maar een klein detail dat voor de cursus was gebruikt? Maar juist omdat mijn leven onder een vergrootglas ligt, zijn de details die ik voor mezelf wil houden, mij erg dierbaar. Gelukkig werd mijn onmacht wel begrepen door diegenen die bij de cursus waren. Mijn baas beloofde dat de inhoud van de cursus zou worden aangepast en ik verliet zijn kantoor met een kleine glimlach. Als iemand iets in mijn openbare dagboek schrijft, ben ik dat en niemand anders.

Robin Corbee