Hulphondmevrouw

Ik ben soms net een struisvogel. Dan steek ik liever mijn kop in het zand, zodat ik niets zie of hoor. Een afspraak met de hulphondmevouw is een van die dingen waar ik me voor wil verstoppen. Zij komt eens per halfjaar om te kijken hoe het met Bindi en mij gaat. Tijdens die afspraken voel ik me net een ouder die met zijn kind bij de dokter zit voor controle. Heeft zij iets op ons aan te merken of nog erger, gaat ze zeggen dat Bindi met pensioen moet? Hulphondtrainer/dokter zijn lijkt mij geen makkelijk beroep: jij bent de boeman, zegt dingen die de ander liever niet hoort, hoe goed jouw bedoelingen ook zijn. 'Ik wil alleen het beste voor jou en Bindi.' Het maakt niet uit hoe vaak mijn trainer dat zegt, ik krijg nog steeds zweethandjes als zij binnenkomt. Hoe nerveus ik ben tijdens zo'n afspraak, zo relaxt is Bindi. Zij vindt de hulphondmevrouw aardig. Ouders zullen dit vast herkennen: terwijl zij vrezen dat hun doemscenario werkelijkheid wordt, blijft hun kind meestal rustig spelen. Mijn doemscenario is dat ik Bindi kwijtraak of dat haar iets mankeert wat ik niet heb opgemerkt. Maar Bindi's gedrag laat de werkelijkheid zien en dat is waar mijn trainer op let. Zolang Bindi gezond en vrolijk is en haar werk nog goed doet, hoef ik me geen zorgen te maken. En toch, zodra er een afspraak op mijn kalender verschijnt, gaat mijn hart sneller slaan en dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.

Robin Corbee