Jubileum

Ik bedacht me laatst dat ik al bijna tien jaar columns schrijf. Tien jaar waarin ik volwassen ben geworden en mijn twee grote liefdes heb ontmoet: Sintjin en Bindi. 2018 is mijn jubileumjaar, zowel voor mijn columns als voor mijn relatie. Nog even en dan tikken Sintjin en ik de tien jaar aan. Bizar hoeveel er in de loop der jaren verandert en ongetwijfeld nog gaat veranderen, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik happy ben. Ik herinner me de columns die ik schreef toen het einde van mijn schooltijd naderde, over de angst dat ik in een zwart gat zou vallen. Toegegeven, ik heb de bodem van dat zwarte gat gezien, maar ik ben er zelf weer uit geklauterd. Lezers hebben alles kunnen volgen in de krant, wat best een gek idee is. Eerlijk gezegd verwachtte ik na tien jaar inspiratieloos zou zijn, niet dat ik er een platform bij zou krijgen bij Stichting Dionne. Twee columns in de week schrijven is soms best lastig, maar je gaat tegelijkertijd ook meer details van het leven zien: wat mooi is en wat lelijk. Dat bedacht ik me allemaal toen ik in bed lag, met Bindi op mijn voeten. Ik wiebelde met mijn tenen en zag haar ogen opengaan. 'Hoelang zijn wij bij elkaar, acht jaar?' Bin kwispelde, ik lachte, denkend aan de columns die ik in de toekomst zou gaan schrijven. Ik hoop over mooie, bijzondere dingen, misschien zelfs over een verhuiswagen. Dit wordt vast een prachtig jubileumjaar.

Robin Corbee