Koelkast

Het is gebeurd: ik heb afscheid moeten nemen van mijn geliefde iPod Classic, hij is officieel uitgestorven. Ik gebruik nu zijn kleine broertje, de iPod Touch. Klein is hij zeker, vanbuiten, maar vooral vanbinnen. Het zal u lezer, waarschijnlijk niet veel zeggen, maar de opslagruimte voor mijn muziek is teruggebracht van 160 GB, naar 16. Wat betekent dat driekwart van mijn muziekverzameling niet op dat kleine ding past. Ik voel me weer twaalf, piekerend over hoe ik mijn cd's uit drie verschillende mapjes, in één reismapje kan proppen. Daar komt nog bij dat de iPod Touch en ik het zelden met elkaar eens zijn. Zodra ik mijn muziekkeuzes voor die dag heb gemaakt, zet hij daar andere nummers voor in de plaats. Nee, de Touch en ik zijn nog geen vriendjes, maar hij is klein, zodat hij makkelijk in mijn tas past. Ook heeft hij een speaker, dus ik hoef niet meer met een koptelefoon op over straat. Daar is mams dan weer blij mee. Maar als ik naar het tere ding kijk, vraag ik me serieus af hoelang hij het gaat volhouden in mijn spastische handen. Ik weet het, veranderingen komen met het verstrijken van de tijd, maar waarom moet het allemaal kleiner, dunner en fragieler? Ik lachte mijn vader vroeger uit omdat hij zijn koelkasttelefoon weigerde weg te gooien, maar nu begrijp ik het. Ik kijk naar de iPod Touch en verlang terug naar mijn oude, solide koelkast. Misschien worden koelkasten ooit weer de trend, ik hoop het.

Robin Corbee