Lief

Een pen is een machtig wapen. Schrijvers kunnen hun lezers laten lachen, huilen en woede laten oplaaien. Had ik dit door toen ik als columniste begon? Absoluut niet, ik was rebels en overmoedig. Als een leraar iets deed wat mij niet zinde, riep ik: ik heb weer voer voor een nieuwe column! Het was mijn fysiotherapeut die mij waarschuwend aankeek. 'Wat als de directeur jouw woorden leest?,' vroeg hij. 'Misschien wordt die leraar dan wel ontslagen.' En inderdaad, toen mijn column in De Duinstreek verscheen, werd die leraar bijna ontslagen. Ik voelde me schuldig, dit was niet de bedoeling… Sindsdien kies ik mijn woorden zorgvuldiger, denk ik aan de invloed die ze kunnen hebben op het leven van een ander. Dit gaat lastiger sinds ik Schoorl heb verlaten. De reacties die ik krijg, ontvang ik via Facebook of mijn ouders. Lieve lezers, ik richt me nu rechtstreeks tot jullie. Ik ben geschrokken. Geschrokken omdat ik heb gehoord dat een aantal van jullie boos zijn. Boos omdat mijn ouders niet direct hebben aangeboden om Bindi in huis te nemen. Deze verontwaardiging is onterecht. Hoe hartverwarmend jullie medeleven ook is, elk verhaal heeft meerdere kanten en mijn ouders hebben gegronde redenen waarom een extra hond voor hen niet handig is. Redenen die ik begrijp en respecteer. Mijn ouders doen er alles aan om mij uit de put te trekken. Ze bedenken de gekste plannen, daarom hou ik zo van ze. Wees lief, meer vraag ik niet. Liefs, het meisje van De Duinstreek.

Robin Corbee