Overwinningsdrank

Het afgelopen weekend was het zover: de eerste warme zonnestralen beschenen ons land. Mensen gaan daar rare dingen van doen: de winterjas gaat uit en de korte mouwen aan. Zelfs vriendlief Sintjin deed een ongebruikelijk voorstel: 'Zullen we een terrasje pakken?' Sintjin en de buitenlucht waren geen vrienden, maar de Oostenrijkse zon heeft zijn huid bruin gekleurd en zijn mening veranderd. We zaten aan een tafeltje, hij met een ijsthee, ik met een witte warme chocolademelk. Terwijl ik een slok nam, besefte ik wat ik aan het doen was: ik dronk een warme drank in het openbaar, iets wat ik nooit deed uit angst voor spastische ongelukken. Maar de zon had een vakantieherinnering naar boven laten drijven. Ik glimlachte. 'Herinner je je dat terrasje in Bonn nog?' 'Ons enige succesvolle uitje in Duitsland.' Sintjin grinnikte. 'De witte chocolademelk was jouw overwinningsdrank, omdat jouw stoel was blijven rijden.' Ik lachte en nam nog een slok, precies op hetzelfde moment dat een jongen een ballon liet knappen. Daar ging mijn laatste slok, over mijn jas. Zijn moeder zag het gebeuren. 'Ben, zeg sorry tegen die dame!' 'Geeft niets,' zei ik snel, 'ik werd gewoon spastisch, meer niet.' Gewoon spastisch, ik realiseerde me dat ik het meende. Ik had drinken over mezelf heen gegooid terwijl mensen toekeken en het kon me niets schelen. Ik had niet verwacht dat dat ooit mogelijk was. De zon doet vreemde dingen met mensen. Hij maakt ons gelukkig, laat ons lachen en slinkt onze angsten, totdat ze verdwijnen.

Robin Corbee