Robin-kiekjes

Foto's hebben mij altijd gefascineerd. Met één druk op de knop kun je een moment in tijd voor eeuwig bevriezen. Ik heb als kind veel foto's gemaakt. Ze waren allemaal scheef, onscherp of bewogen, maar ik vond het geweldig om te doen. Totdat mijn twaalfjarige ik mijn vakantiefoto's terugzag en besefte dat ik onbedoeld alleen maar hekken had gefotografeerd, toen ben ik gestopt. Maar nu leven we in een visueel ingestelde wereld. Lok mensen met een leuk plaatje, dat heb ik bij Stichting Dionne geleerd. De eerste plaatjes die ik bij mijn columns plaatste, plukte ik van het internet. Tot grote frustratie van de fotograaf van de stichting, Stefan. 'Zoiets doe je niet', brieste hij. 'Plaats een mooie foto of helemaal niets!' Ik schrok van zijn reactie, maar besefte dat hij gelijk had. Sindsdien maak ik de foto's bij mijn columns zelf. Het zijn geen visuele hoogstandjes, maar dat maakt ze juist eigen, het zijn echte Robin-kiekjes. Ik heb er lol in. Foto's voegen iets toe aan een anders kaal verhaal. Ik merk dat sinds ik weer foto's maak, ik de magie van het fotograferen nog beter begrijp. Vaak maak ik een foto voor bij een column, maar heel soms schrijf ik een column naar aanleiding van een foto. Grappig hoe dat werkt, bevriende fotograaf Frank Nieuwenhuizen heeft al meerdere foto's genomen die zo uit mijn sprookjes hadden kunnen komen. Ik zal nooit een foto-kunstenaar kunnen worden zoals hij, maar dat geeft niet, de Robin-kiekjes passen toch beter bij mij.

Robin Corbee