Stukje

Ik kreeg een uitnodiging voor de reünie van mijn basisschool en dacht: zal iemand mij nog herkennen? Zodra ik over het terrein van De Ruimte reed, wist ik dat die angst ongegrond was. Vroeger was ik de schrijfster van de school en dat ben ik nog steeds. 'Daar hebben we onze beroemde Robin,' werd er glimlachend gezegd, 'de schrijfster van die mooie stukjes.' Het was een fluistering die mij de hele middag achtervolgde en mij deed glunderen van trots. Mytylschool De Ruimte was nog hetzelfde warme bad dat ik me herinnerde van vroeger. Het bad was misschien ietsjes versleten, maar nog steeds hetzelfde. De vrolijkheid, de warme blikken, ze deden mij goed. Ik liet Sintjin al mijn favoriete plekjes in de school zien, maar aarzelde even bij de gymzaal. De eens zo grote zaal was nu klein en een beetje triest. Je wordt gemist, Theo, dacht ik terwijl ik een rondje rond mijn as draaide. Sintjin gaf me een zoen. 'Zullen we verder gaan?' Vervolgens zijn we mijn oude klaslokaal binnengeglipt. Daar snuffelde Bindi geïnteresseerd rond en ben ik op mijn oude plek gaan zitten. Even voelde ik me weer twaalf. In dat lokaal hebben we een pauze ingelast, waarin ik van de nostalgie van het moment genoot. Helaas stond de taxi veel te snel op ons te wachten. Terwijl De Ruimte achter ons verdween, liet ik daar opnieuw een stukje van mijn hart achter. Dat stukje zal daar altijd blijven rondzweven, lang nadat de school niet meer overeind staat.

Robin Corbee