Waterpik

Ik heb een goed gebit, er is nog nooit een gaatje aangetroffen. Een klein wonder, zeker gezien mijn beperkte handfunctie. Waar ik wel last van heb, is tandsteen. Vroeger al, maar tandarts Jellema vond het zielig als ik spastisch werd tijdens het weghalen, dus ik vermoed dat hij het meeste liet zitten. Dat zou de schok van de mondhygiëniste verklaren toen ik mijn mond opendeed. 'Flos je weleens?,' vroeg ze. 'Of gebruik je een tandenstoker?' 'Voor zover dat gaat,' antwoordde ik schouderophalend. 'Ik kan niet overal even goed bij.' Dat vond de mondhygiëniste raar. 'Maar de zorg kan het toch voor je doen?' Ik grinnikte. 'Hoe zou u het vinden als iemand tussen uw achterste kiezen zou peuteren zonder dat u het kunt zien? Sorry, maar daar begin ik niet aan.' In plaats daarvan vroeg ik Google om hulp en vond iets interessants: een waterpik. Waar denkt u aan als u dat woord leest? Vast niet aan een watersproeier die tussen uw tanden schoonmaakt, maar dat blijkt het wel te zijn. De waterpik werkt, hoewel hij tijdens het proces ook mijn hele gezicht natspuit. 'Dit doet mij toch echt aan een ander soort pik denken,' gniffelde een vriendin toen ze mij ermee bezig zag. Dat was genoeg voor een flinke lachstuip en de reden waarom ik de watersproeier niet kan gebruiken zonder een lachkriebel te voelen. Hij doet wat hij moet doen, mijn tanden voelen een stuk schoner. Ook tussen mijn achterste kiezen, de mondhygiëniste zal vast erg tevreden zijn.

Robin Corbee