Zitter

Ik was een huismus, tot ik naar Heerhugowaard verhuisde. Hoe kan het ook anders met een bioscoop en een theater praktisch naast de deur? Vriendlief en ik zijn zo vaak in de bios te vinden dat we een filmpas hebben aangeschaft en bij theater COOL ben ik een bekende gast. Maar voor deze vroegere huismus is niet overal plaats, daar werd ik aan herinnerd toen ik kaartjes voor het driemansduo Skotwal wilde halen. 'Er zijn nog wel kaarten, maar…' De verkoopster beet op haar lip. 'Het is een staand concert en u bent…' '…een zitter,' maakte ik haar zin met een geforceerde glimlach af. 'Ik weet genoeg, een fijne dag verder.' Een zitter, dat was een nieuwe benaming en eentje die best pijn deed. Mijn laatste concert was van de Villagers, in een zaal ook zonder stoelen. Daar had ik mijn rolstoel voor het podium geparkeerd, geen mens die daar een probleem van maakte. Nu dus wel. Zelfs in Heerhugowaard, waar het wemelt van de rolstoelen en scootmobiels, speelt de ontoegankelijkheid nog een grote rol. Ik accepteer het, slik het, maar ken de bittere smaak van teleurstelling als geen ander. Er in blijven hangen heeft geen zin, dus wenste ik de heren van Skotwal succes en liet het los. Maar het driemansduo had andere plannen: ze zetten mij op hun gastenlijst, waardoor ik zaterdag toch bij hun cd-presentatie was, swingend op een aangepast podium. Ontoegankelijkheid is maar een woord, met een beetje hulp is bijna alles mogelijk.. Deze zitter heeft genoten.

Robin Corbee