• Slager Joop de Ruijter voor zijn prijswinnende paardenworst en met de Groeterduintjes.

    Gerard Smit

Slagerij Joop de Ruijter sluit voorgoed de deuren

GROET Als jongen van zeven draait hij gehakt in de winkel van zijn vader, op zijn veertiende werkt hij er als leerling slager, op zijn 34e neemt hij de slagerij over, en nu, op z'n 67e, stopt Joop de Ruijter ermee.

Door Gerard Smit

Joop de Ruijters opa Jozef begon in 1914 in Schagen. Als jongen maakte Joop nog mee dat zijn oom op vrijdagmorgen paarden kocht op de markt in Leeuwarden, die werden dan op maandag in Schagen geslacht. Later in de week kwam het uitbenen en verdelen van het vlees, het pekelen, roken en koken, en tot slot het klaarmaken en snijden van de producten.

Het vlees komt nu van de grossier en het aanbod bestaat voor zestig procent uit klant-en-klaar-producten, twintig procent salades en voor twintig procent uit vlees. ,,De mensen zijn anders gaan eten, ze kiezen meer voor gemak."

PAARDENWORST Joop de Ruijter blijft een vakman. In 1989 werd hij Nederlands kampioen met zijn vaker bekroonde paardenworst. ,,De kunst is voor constante kwaliteit te zorgen ook al heb je steeds ander vlees. Dat vraagt om ambachtelijkheid en gevoel voor lijf en leden." Naast de paardenworst is ook het Groeterduintje populair. Een afgebakken torentje (duin) van mager varkensgehakt en ham, gehuld in gerookt ontbijtspek, afgedekt met kaas (duinzand) en peterselie (bos).

De slager heeft goed zaken kunnen doen in Groet. De ligging aan de doorgaande weg met meerdere winkels hielp daarbij. Ook de toeristen die op de terugweg van het strand even bij de slager stopten, zorgden voor klandizie. Minder was dan weer dat er campings verdwenen waar veel werd gebarbecued.

Het doet niets af aan het plezier waarmee hij heeft gewerkt. Altijd zelfstandig. Alleen lid van de Nederlandse Slagersorganisatie, verder van geen enkele vakvereniging. "Geen marionet van wie dan ook. Dat is me goed bevallen."

ROKJE Joop werkt samen met zijn vrouw Rina. Ook zij won prijzen en werd Nederlands kampioen. Met een geschenkenschotel. Daar stonden twee beeldjes op: een koe met een rokje en een met vleugels. Ze staan nog in de winkel. ,,Het laat zien waar het mij om gaat. Als slagersvrouw moet je je vleugels kunnen uitslaan." Dat heeft ze gedaan. Zij maakt schotels die tot ver buiten Groet afnemers vinden. Met andere slagersvrouwen vormt ze de Ladies Butchers Club: vrouwen die hun passie en kennis over de slagerij delen. Met vijftig vrouwen reizen ze per bus Europese steden af om her en der kennis en inspiratie op te doen.

Joop de Ruijter zal vooral de omgang met mensen missen. ,,Je weet wat er gebeurt en leeft mee met je klanten." Ook de klanten zullen De Ruijter missen. ,,We vinden het heel jammer, maar hij heeft het verdiend", is de meest gehoorde reactie. Na 33 jaar zes dagen per week, tien tot veertien uur werken, ziet De Ruijter ernaar uit om meer van de wereld te zien en te gaan vissen.