Angstzweet

De dagen van mijn bioscoopfobie liggen ver achter me. Sintjin en ik gaan zo vaak naar de bioscoop dat de kassajuffrouw ons persoonlijk kent. De Vue Heerhugowaard is ons tweede thuis, hoe versleten het gebouw ook is. Helaas kan ik dat niet zeggen over de Vue in Alkmaar. Ik meldde al eerder dat de rolstoelingang door de garage mij angstzweet bezorgd. Het werd nog erger toen ik mijn plek in de zaal zag: bovenaan, in een donker hoekje. Naast een hele hoge trap. Dat is waar ook, dacht ik nerveus. Hoogtevrees. Het donkere hoekje paste wel bij de sfeer van de film The Darkest Minds, maar ik was heel blij dat Sintjin naast mij zat. Dat was het moment dat ik moest plassen en ik iets langs mijn been voelde lopen. Mijn luier zat scheef. 'Natte broek,' fluisterde ik. Wist ik veel dat een natte broek mijn kleinste probleem was. Ons grootste obstakel was de weg terug naar de garage. We moesten met de lift naar beneden, maar meer mensen hadden dat idee. Lopers met functionerende benen. Gebruik ze!, dacht ik gefrustreerd. Het duurde zo lang voordat we ons in de lift hadden gepropt, dat ik vreesde dat we de taxi gingen missen. Goddank is dat niet gebeurd, maar zonder Sintjin was ik niet buiten gekomen. Eindconclusie: nieuwer is niet altijd beter. Geef mij maar Vue Heerhugowaard. De deuren zijn misschien oud, maar ze staan wel altijd wagenwijd open. Daar kan ik de zaal zelfstandig en met een glimlach verlaten.

Robin Corbee