Bindi-kalender

Ik gebruik al jaren een kalender om mijn afspraken op bij te houden. Zo zie je in een oogopslag wat jou te wachten staat, maar het kan tegelijkertijd heel confronterend werken. De maanden voordat ik naar Nieuwe Niedorp verhuisde, durfde ik amper op mijn kalender te kijken. Als ik dat wel deed, werd ik misselijk van angst. Ook nu is de kalender mijn vriend en mijn vijand: met iedere maand die verstrijkt, komt Bindi's pensioen dichterbij. 'Ik heb er moeite mee', zei ik, terwijl Sintjin mij een troostende knuffel gaf. 'Ik kan me niet voorstellen dat ik Bindi straks niet meer iedere dag zal zien.' Dat bracht vriendlief op een idee. Zonder dat ik het wist, ontwierp hij een speciale Bindi-kalender. Wanneer 2019 begint, kan ik iedere maand naar een foto van Bindi kijken. De kalender is prachtig geworden, ik kijk er constant naar, maar ik weet niet of ik er ook naar kan kijken als Bindi er daadwerkelijk niet meer is. Gelukkig begrijpt Sintjin dat. 'Als het te pijnlijk is, hang je de kalender niet op. Ik vond het alleen zonde om niets met die mooie foto's te doen.' Ik gaf hem een zoen. 'Vanaf nu maken we ieder jaar een fotokalender.' De Bindi-kalender heb ik zorgvuldig opgeborgen in mijn werkkamer. Daar ligt hij nu, te wachten tot 1 januari 2019. Ik ga niet liegen, ik ben bang voor de pijn die mij te wachten staat. Wie weet, misschien werkt de Bindi-kalender juist verzachtend. De tijd zal het leren.

Robin Corbee