Brul

De leeuwinnen domineren Nederland en ik ben trots. Papa noemde mij vroeger zijn leeuwin. Vanwege mijn kastanjebruine manen, want mijn liefde voor sport was ver te zoeken. Mensen met een beperking kunnen prima sporten, het was gewoon nooit mijn ding. Ik ben wel de aanvoerder van ons schoolhockeyteam geweest. Een leider die weigerde om een hockeystick te gebruiken. Ik stond op doel, zag hoe de bal afketste tegen mijn voorwiel en dacht: mooi, die heb ik tegengehouden. Dat er twee tellen later alsnog werd gescoord, kon mij niks schelen. Bizar genoeg had deze doelvrouw last van ballenangst. Basketballen, voetballen, tennisballen: ik moet ze allemaal niet in mijn buurt hebben. Toch was ik de keeper. We hebben glansrijk verloren, maar ik had de grootste lol. Hockey en voetbal: we deden het ook op de Mytylschool, maar het waren de jongens die het fanatiekst waren. Ik heb zelden meiden op het voetbalveld gezien. Was dat omdat zij daar geen zin in hadden of omdat er vooroordelen werden gefluisterd? Als dat zo was, zijn die vooroordelen nu verdwenen, want leeuwinnen kunnen net zo hard brullen als leeuwen. Nee, de leeuwinnen hebben de finale niet gewonnen, ze hebben iets belangrijkers gedaan: ze hebben laten zien wat vrouwen kunnen. Dat is levens veranderend, want ik geloofde niet dat ik kon dansen, totdat iemand het mij liet zien. De leeuwinnen hebben door deze prestatie, jonge welpen laten zien wat er mogelijk is als zij hun best doen. Die winst is onbetaalbaar, daar kan geen wereldkampioenschap tegenop.