Dubbeldate

Ik ben niet zo'n knuffelaar, maar toen Bo mijn huis binnen rende en haar bruine krullen in mijn gezicht kriebelden, lachte ik breeduit. En dit keer was ze niet alleen, ze had haar vriend Stefan meegenomen. Ik glimlachte toen ik zag hoe Bo een arm rond zijn middel sloeg. De laatste keer dat ik haar zag, wist zij zeker dat ze nooit een vriend zou vinden. Wat een verschil met dit moment!! Een beetje ongemakkelijk was het wel, want ik kende Stefan niet. Maar één ding hebben we met elkaar gemeen: onze boekenliefde. Een bezoekje aan de Stumpel kon daarom niet ontbreken. Eenmaal daar, had ik mijn volgende boekenschat al snel gevonden, maar Bo besloot haar snuffelrecord te verbreken. Daar zaten Stefan en ik dan voor bijna een uur, kijkend naar Bo. We wisselden een blik en konden een grinnik niet onderdrukken. Terwijl we verder door Middenwaard wandelden, keek Bindi achterom zodra de afstand tussen mij en mijn gasten te groot werd. Ook ik keek af en toe achterom en was blij met de gelukkige blik in Bo's ogen. 'Waarom wacht Bindi steeds op ons?,' vroeg Bo nieuwsgierig. Ik glimlachte. 'Omdat jullie nu bij onze roedel horen.' Veel te snel was het tijd voor het afscheid en dit keer zonder tranen. 'Een Nederlandse vriend hebben heeft zo zijn voordelen,' lachte ze, 'dan kunnen wij elkaar ook vaker zien!' Nog een laatste knuffel en toen waren ze vertrokken. Wie weet, misschien hebben we de volgende keer een dubbeldate, ik kan niet wachten!

Robin Corbee