Escape

Het is bijna zover: vrijdag ga ik afdansen! Dit keer met een zittende en een staande partner. Vooral dat laatste vind ik spannend, omdat ik amper een halfjaar met een staande partner dans. Toch ga ik het doen. Het is net de schoolmusical: ik vind het leuk dat mijn ouders naar mij komen kijken. Daarna is de zomerstop: geen dansen meer tot september. Het is wel fijn, een lege woensdagavond, maar dit is de eerste keer dat ik er tegenop zie. Dansen is voor mij een escape. Even geen zorgen om Bindi of om wat komen gaat, alleen de muziek en ik.

Zodra ik de dansvloer op rijd, doe ik dingen die eerder onmogelijk leken. Ik hoor het danspartner Marloes nog zeggen: 'Toe, lach eens.' Maar ik schudde mijn hoofd. 'Sorry, zit er niet in vandaag.' Wonderbaarlijk genoeg gingen drie minuten later mijn mondhoeken omhoog. Hoe dat mogelijk was weet ik niet. Was het de muziek die mij er weer bovenop hielp of kwam het toch door onze treinbotsingwals?

Wat de reden ook was, ik ging naar huis met een lichter hart. Dat doet dansen met mij: het ontspant, het werkt beter dan alle yogalessen die ik heb gehad. Ik ga het zeker missen, maar gelukkig kan ik overal muziek luisteren om de fluisterende zorgen te sussen. Stil zal ik niet zitten, want ik heb de Pretweekenden om het leven spannend te houden. Ik heb deze week zelfs mijn eerste tattoo gezet, dus wie weet wat er tot september gebeurt?