Links

Ik heb een linkse tic: links schrijven, links rijden, naar links hangen, ik doe het allemaal. Bindi weet dat als ze een knuffel wil, zij aan mijn linkerkant moet zijn. Talloze keren heeft ze haar poot op mijn pols gelegd, om mijn aandacht te trekken. 'Bestaat er geen armband van hondenhaar?', vroeg Sintjin toen hij dat zag. 'Zo draag je haar altijd bij je.' Zo'n sieradenmaker bleek te bestaan, ik heb een lok van Bindi's haar naar haar opgestuurd, maar zonder resultaat. Het idee vervaagde, totdat de vogeltatoeage op mijn huid stond. Het is waar: als je er eentje hebt, volgen er meer. Ik zag het voor me: Bindi's pootafdruk permanent op mijn pols. Waarschijnlijk duurde het jaren voordat dat idee realiteit was, maar dat gaf niet. Mijn vogeltatoeage is het bewijs: wat in het vat zit, verzuurt niet. Totdat een anonieme weldoener iedere inwoner van mijn flat een gulle gift gaf. Enige voorwaarde: doe er iets leuks mee. 'Alles gebeurt met een reden', hoorde ik mijn tovertante zeggen en belde de tatoeëerder.
De gift blijkt genoeg te zijn voor de tattoo, het voelt inderdaad alsof het zo heeft moeten zijn. Donderdag laat ik hem zetten. Alleen, maar ik ben niet nerveus. Deze pootafdruk symboliseert niet alleen Bindi, maar alle honden die ik in de toekomst ga krijgen. Of het bij die ene pootafdruk blijft weet ik niet, de vogeltatoeage zou nummer 1 zijn en blijven. Misschien krijg ik meer pootjes op mijn arm, dat wordt de meest unieke sleeve ooit.