Raadselzoeker

Ik woon nu zo'n vijf jaar in Heerhugowaard en ja, ik mis Schoorl nog steeds. Schoorl en Heerhugowaard verschillen als dag en nacht. Hier is het minder groen, kan ik de geur van het bos niet opsnuiven en zijn de mensen minder… dorps. Een wandeling in Schoorl bracht prettige geuren, bezienswaardigheden en een simpel hallo. In Heerhugowaard rijd ik over het asfalt, langs bomen en stroken groen. Niet heel interessant dus, maar Heerhugowaard heeft iets wat Schoorl niet heeft: mysteries. Het begon met een kinderschoen, eenzaam en alleen in het gras. Ik bleef staan en dacht: wat doet die daar? Het deed me denken aan een schrijfopdracht: 'je ziet een oude laars op straat, het is jouw taak om zijn verleden te achterhalen.' Toen ik de opdracht kreeg vond ik hem stom, maar nu dacht ik aan de woorden van mijn vroegere mentor: in alles wat je voelt, ruikt en ziet, schuilt een verhaal. Sindsdien zie ik de raadsels overal: een scheve lantaarnpaal, alsof een reus hem een duwtje heeft gegeven, een verkeersbord dat opeens een mond heeft gekregen en een kentekenplaat, in het midden van de weg gesmeten. Het hoe en waarom maken de wandelingen een stuk interessanter. Dankzij de kinderschoen ben ik een raadselzoeker geworden, speurend naar aanwijzingen om het verhaal compleet te maken.
Heeft u een mysterie dat opgelost moet worden? Robin en Bindi zitten er bovenop! Wie weet, misschien levert het me ooit echt een boek op, dan is die schrijfcursus toch ergens goed voor geweest.

Robin Corbee