Supporter

Vriendschap is er voor elkaar zijn, in voor en tegenspoed. Het klinkt zo simpel, maar dat is het niet. Soms verdwijnt een vriend uit het zicht en dan bekruipt je de angst dat diegene er echt niet meer is. Zo ging het bij mijn vriendin, Bo. We spraken elkaar minder en even was ik bang dat ook zij zou verdwijnen. Maar toen ik Bindi's pensioen bekendmaakte, was zij een van de eersten die aan mijn mouw trok. Iedere dag vroeg ze hoe het met mij ging, iedere dag vroeg ze of ze iets voor me kon doen. "Schrijf je nog wel verder aan jouw sprookje?", vroeg ze. Ik moest bekennen dat ik dat niet deed. "Kan ik helpen?", was de volgende vraag. Ik dacht even na en zei: "Wil jij mijn stok achter de deur zijn? Ik stuur jou iedere dag een stukje tekst en als ik dat niet doe, mag je me op mijn donder geven." Zo geschiedde: ik schrijf weer. Voor Bo, maar zeker ook voor mezelf. Ik was bijna vergeten hoe fijn het is om me in mijn eigen sprookjeswereld te verstoppen, maar ik weet het weer. Dankzij haar. Ik schaam me een beetje dat ik Bo in mijn vorige columns vooral als fan bestempelde, want ze is zoveel meer. Ze is mijn grootste supporter, maar bovenal een lieve vriendin zonder wie ik allang in mijn eigen ellende was verdronken. Ik kan niet wachten om haar donderdag te zien en haar een hele dikke knuffel te geven.

Robin Corbee