• Wethouder Klaas Valkering in gesprek met de jarige zuster Eugenie.

    Alef Starreveld

Eeuwfeest voor 'blije Ursuline' in Bergen

BERGEN Zuster Eugenie vierde op woensdag 8 mei haar verjaardag. De teller staat nu op 100 jaar, reden voor wethouder Klaas Valkering om langs te gaan bij de Zusters Ursulinen van Bergen.

Zuster Eugenie werd geboren op 8 mei 1919 in Bergen, als middelste van een gezin met vijf kinderen. Ze kreeg de naam Aafje Heijnis, net als de beroemde overleden zangeres. Thuis hadden ze een café; vader was erg gezien en kende iedereen. Moeder kon het treffend zeggen: 'Man, je kunt je hand net zo goed omhoog houden!' Die eigenschap zat zuster Eugenie in het dna, zij maakt makkelijk contact, met iedereen. Van moeders kant bleek ze het naaitalent overgenomen te hebben.

Vroeger wilde de kleine Aafje graag moeder of winkeljuffrouw worden. Het eerste kwam niet uit, maar het laatste uiteindelijk wel; ze stond na haar pensionering in het winkeltje van de Uuthof, het verzorgingshuis bij het klooster.

EIGEN WEG Aafje ging naar de huishoudschool in Bergen, en toen ze 17 was trad ze in, op 27 februari 1937. Inmiddels al meer dan tachtig jaar geleden. Haar ouders vonden dit geen leuke keuze, maar de zuster bewandelde haar eigen weg en volgde haar hart. Ze voelde zich sterk aangetrokken tot de religieuze sfeer en tot het kloosterleven. "Ik ben heel gelukkig in mijn roeping. Ik ben een blije Ursuline!", zegt ze vaak.

Wie intrad in het klooster, kreeg een nieuwe naam. Voor Aafje werd dat zuster Eucharistica. Later mocht, wie wilde, die naam veranderd worden. Zo werd zuster Eucharistica zuster Eugenie.

Zij vertrok na haar intrede naar Den Haag, waar ze lesgaf aan voogdijkinderen. Eugenie werd dikwijls verplaatst naar andere scholen en kloosters, net waar ze nodig was. Haar moeder zei wel eens: 'Je bent net Haarlemmerolie, overal goed voor!' Eugenie kon goed opschieten met de 2- tot 17-jarigen. De meiden stortten regelmatig hun hart bij haar uit. 'Uw oog is in mijn hart', is een psalmregel die zuster Eugenie vaak zegt, en waar ze vaak ontroerd van raakt.

Op haar 62ste stopte Eugenie met lesgeven. Ze bleef wel actief als vrijwilligster in parochie van de Bavo in Haarlem. In 2002 ging naar het kloosterhof in Bergen. 'Samen met anderen hoop ik hier het einddoel van mijn roeping te bereiken,' zei ze. Ze bleef zo lang het kon actief, onder andere als chauffeur voor de zusters. Ook maakte ze graag ansichtkaarten en volgde ze samen met enkele andere zusters een schildercursus.

De laatste jaren heeft Eugenie wat meer zorg nodig en verblijft zij in huiskamer Gabriël. Daar is ze met haar spontaniteit een graag geziene mede-zuster.