• Hans Haring zal het lokale nieuws altijd op de voet blijven volgen. Inzet: Haring en zijn dochter, eind jaren 70.

    Martijn Mulder

Hans Haring neemt afscheid van de politiek in Bergen

BERGEN Hans Haring neemt na dertien jaar afscheid van de gemeenteraad. Vooral de laatste jaren ging het moeizaam met zijn partij Gemeentebelangen. Haring blikt kritisch terug op zijn politieke carrière en legt daarbij moeiteloos de vinger op de zere plek.

Hans verhuisde op zijn elfde alleen naar het Dominicuscollege, een seminarie in Nijmegen. "Ik moest als oudste zoon pater worden, dat was gebruikelijk in die tijd. Daar ben ik afgegooid toen ik voorzitter van de leerlingenraad werd en ook nog eens een vriendinnetje kreeg." In 1970 begon hij zijn studie Westerse Sociologie in Amsterdam, trouwde en kwam, na nog een jaar in Alkmaar te hebben gewoond, in 1974 naar Bergen.

"Ik deed sociologie met als differentiatie kunst- en bedrijfssociologie. Kunst en cultuur vormen de basis en tevens de achtergrond van talloze initiatieven die ik in de afgelopen jaren heb ontplooid." Na zijn studie kwam Haring via zijn toenmalige schoonfamilie terecht in de handel in Finse weefgetouwen en spinnewielen. "Het was enorm hard werken, maar een prachtige tijd. We hadden een winkel aan de Kleine Dorpsstraat nummer 7." Om de straat uit het slob te halen begon hij met zijn buurman en Riet Kos daar de zaterdagmarkt. "Later is die overgegaan naar de Ruïnekerk. Er kwam een hoveniersmarkt bij, een ambachtenmarkt. Plus in Bergen aan Zee 'Poëzie in de Branding' en 'Montmartre aan Zee'."

MEE MET DE MARINIERS Eind jaren 80 stopte Haring met de handel in weefgetouwen en kwam in contact met Joop Klein Essink, die een uitgeverij wilde beginnen. Hun liefde voor de mooie plaats Bergen werd naar het Frans vertaald en Bonneville werd de naam van de uitgeverij. Het eerste project zou een heruitgave zijn van een boek dat Klein Essink al eens had gemaakt over het korps mariniers. Enige probleem was, dat het boek getekend was en inmiddels achterhaald. "Na overleg met de korpsgeneraal werd besloten om dan maar een nieuw boek te schrijven, waarvoor ik mee op reis mocht." Hij trok twee jaar met de mariniers op en zag alle hoeken van de wereld. Haring maakte ook jarenlang het Bergens Weekblad en door zijn ervaring op dit gebied is zijn contact met journalisten altijd goed geweest. "Na 150 publicaties ben ik in 2009 met de boeken gestopt, omdat ik inzag dat de digitale revolutie de traditionele uitgeverijen zou inhalen."

BARRIÈRE Door zijn maatschappelijk inzet kwam Haring uiteindelijk ook bij Bergens Belang terecht. "Ik ging over kunst en cultuur en heb me enorm ingezet voor de realisatie van Kranenburgh, wat uiteindelijk mooi gelukt is." Bergens Belang fuseerde met Liberaal Bergen tot Gemeentebelangen. "Na de gemeentelijke fusie moesten ook de lokale partijen fuseren, dus zo zijn Egmond en Schoorl erbij gekomen." De fusie in 2001 noemt Haring cruciaal voor de bestuurscultuur in de drie dorpen. "Heel merkwaardig, maar na al die jaren is die bobbel in de Herenweg nog steeds een barrière tussen Egmond en Bergen. En dat zal nooit veranderen ook."

VERHARDING Dertien jaar geleden kwam Haring in de gemeenteraad, waar hij hoogte- en dieptepunten meemaakte. Hij was bovendien getuige van een grote omwenteling en weet dan ook precies de vinger op de zere plek te leggen. "Een groot deel van de huidige problematiek met schadeclaims en handhaving is terug te voeren op de laksheid van de gemeente om bestemmingsplannen tijdig aan te passen. Ze hebben van alles geconstateerd, maar de plannen nooit aangepast." Als voorbeeld noemt Haring het bestemmingsplan Bergen Centrum, nog uit 1977. "Dat had al lang moeten worden aangepast. Wie is er dan fout en wie is er verantwoordelijk? Het is bestuurlijk nooit correct opgelost. Centraal stonden de recreatiewoningen en wonen in het buitengebied, al of niet met vergunning. Decennialang was daar geen duidelijkheid over. Zo is de hele boel geëscaleerd en doorgesijpeld in de politiek. Toen handhaving meer regel werd dan uitzondering ontstond ook de verharding."

ONZIN Als zaken achter gesloten deuren worden behandeld, verlaat Haring doorgaans de raadszaal. Openheid en transparantie staan bij hem hoog in het vaandel. "Geheimhouding vind ik zo'n onzin. Je praat over dingen die de mensen aangaan, dus praat dan ook met die mensen. In het openbaar. Alleen over mensen of grondexploitatie moet je je mond houden. Dat dit zo doorgaat vind ik onvoorstelbaar."

Nu Haring de gemeenteraad verlaat, heeft hij eindelijk weer tijd voor zijn hobby's. Een van zijn passies is de cimbaal, een bijzonder muziekinstrument. "Dat heb ik vroeger gespeeld, heb op vele podia gestaan. Inmiddels ben ik het weer verleerd, dus daar ga ik me de komende tijd in verdiepen. Verder schrijf ik al sinds mijn twaalfde poëzie en heb nog schoenendozen vol gedichten. Er liggen inmiddels in concept twee bundels klaar."
Socioloog Hans Haring zal de kunst en cultuur in zijn dorp nooit de rug toe keren.