• Henk en Henny Snip ontvangen felicitaties van voorzitter Ela Hulshoff voor hun erelidmaatschap van de cultuur-historische vereniging Scoronlo. Rechts bestuurslid Pim Weeda.

    Gerard Smit

Henk en Henny Snip erelid van Schoorlse vereniging

GROET Een knokker met veel kennis, noemt Scoronlo voorzitter Ela Hulshoff hem. Iemand met een visie, iemand die duidelijk maakt dat veranderingen niet altijd zinvol zijn. Iemand die honderden jongeren enthousiast heeft gemaakt voor de geschiedenis van hun omgeving. Twee maanden na de oprichting van de historische vereniging Scoronlo in 1988 trad Henk toe tot het bestuur. En daar is hij, met 82 jaar, nog steeds lid van. Vandaar de benoeming van hem en zijn vrouw als erelid.

Door Gerard Smit

Geboren en getogen op de hoek van de Heereweg en de Hargerzeeweg in Groet heeft Henk zich als onvermoeibare verzamelaar, jutter, timmerman, en rasverteller de geschiedenis en karakteristieken van het landschap en zijn bewoners eigen gemaakt. Toen hij zich verloofde met Henny heeft zijn vader de koeien die achter het huis liepen verkocht, is bij een wegenbouwer gaan werken, en liet Henk daar zijn eigen huis timmeren. Dat staat nu vol met zijn en Henny's verzamelingen: handbeschilderde oud-Hollandse tegels, antieke houten wolwinders, handgedraaide goudse pijpenstandaards, bijzondere tassen, handgedraaide dekseldoosjes van tropisch hardhout, handgeschilderde emaille schaaltjes. 'Het wordt weleens wat veel', zegt Henny. Maar ze kan er moeilijk afstand van doen. Zelf verzamelt ze onder andere handgeschreven pillendoosjes en West-Friese klederdracht.

JUTTER Diezelfde liefde voor handgemaakte spullen heeft Henk Snip ook tot een verwoed strandjutter gemaakt. Zijn unieke vondsten laadde hij regelmatig in de achterbak van zijn auto op weg naar scholen in Noord-Holland. Daar liet hij kogels zien uit de Slag bij Camperduin van 1797. Dan ging het in een moeite door over de slag bij Bergen waar de Britse en Russische troepen werden verslagen die twee weken eerder in Callantsoog waren geland en eerder bij de slag Zijperdijk Alkmaar hadden ingenomen. Nog steeds bellen oud-leerlingen en leraren hem op of hij daar nog eens over wil vertellen. 'Maar dat is voorbij', zegt hij.

Zoals het ook een voldongen feit is dat de Hondsbossche Zeewering nu onder het zand ligt. Iets waar hij zich altijd hevig tegen heeft verzet. 'Die vijfeneenhalve kilometer dijk was een sieraad in het landschap, een waterbouwkundig monument', zegt hij. 'En monumenten moet je niet vernielen.'

Henk was bij elke bijeenkomst en vergadering waar werd gesproken over de toekomst van de dijk. De leiding van het project kwam bij hem thuis om de plannen te bespreken. Hij stelde voor om de strekdammen te versterken, basaltblokken te storten en de kruin van de dijk te verhogen. Dat zou niet alleen de dijk sparen, maar ook 40 miljoen goedkoper zijn dan het plan dat uiteindelijk is uitgevoerd. 'Ach ja', zegt Henk. 'Voor de baggeraars hield in die tijd het werk in Dubai op. Ik denk dat dat de doorslag heeft gegeven. Jammer voor de mossels, zeesterren en anemoon en voor de voorgoed aan het oog onttrokken Prince George.' De schrik sloeg hem letterlijk om het hart. 'Maar gelukkig, er schijnt wat voor terug te komen.'