• Bezoekers van de hangplek voor scootmobielbestuurders bij de strandopgang van Camperduin

    Gerard Smit

Ouderen koesteren hun hangplek aan het strand van Camperduin

CAMPERDUIN 'Het bord moet je niet op de foto zetten', zegt een van de mannen, 'dan zijn we dat ook nog kwijt'. Hij doelt op de witgeschilderde houten plaat aan het eind van de Camperduinse strandopgang. 'Hangplek voor scootmobielbestuurders en aanverwante fantasten', staat erop. Een eerdere versie van het bord werd door de gemeente verwijderd. Waarom? vragen ze zich af. Het doet toch niemand kwaad?

Door Gerard Smit

Menig strandbezoeker staat er even voor stil, leest wat er staat, en loopt dan geamuseerd weer door. De tekst is een variant op een tekst uit het oude strandpaviljoen Luctor et Emergo. Uit de tijd dat hier de zee nog tegen de dijk klotste. 'Voor stamgasten en andere fantasten' stond er bij de tafel waar ze vaak zaten. Die stamtafel is er niet meer, maar de behoefte om dagelijks naar zee te gaan, en elkaar te spreken, is er nog wel. Vandaar dat bord.

Ach, wie kan ze wat? Het is een mooi bord, het staat ergens voor, geeft een gevoel van saamhorigheid, en het is uitnodigend voor iedereen. De scootmobiels komen in beweging en ook de anderen scharen zich rond het bord voor de foto in de krant.

Zo gaat dat vaker met discussies die hier worden gevoerd. Na wat heen-en-weer-gepraat kan iedereen elkaar vaak wel weer vinden. Zoals ze het erover eens zijn dat het goed zou zijn als op deze prachtplek een prullenbak zou komen. Aan het begin van de opgang staan twee grote vuilcontainers waar niemand wat ingooit. Op het strand heb je om de paar meter een blauwe afvalbak. Maar hier, waar Jan en alleman van het uitzicht komt genieten, staat niets. Dus liggen er de schillen van bananenpellende fietsers. En gebruikte luiers van baby's die op het bankje worden verschoond. De mannen ruimen het allemaal op. Zoals een van hen ook van tijd tot tijd met een shovel het door de wind opgehoopte zand wegschuift.

ROEIEN 45 jaar geleden zette Gerrit Kistemaker, een van de vaste bezoekers van de hangplek, hier de Canadese kano aan het strand. Daarmee was hij samen met Bertus Butter de zee overgestoken van de Engelse kustplaats Yarmouth naar Camperduin. 57 uur hadden ze erover gedaan. Kapot waren ze. Gerrit wil er verder niet veel over kwijt. 'Jouke* heeft het allemaal beschreven', zegt hij. Ja, hij was acht kilo afgevallen door de tocht. Waarom hij het heeft gedaan? 'Gewoon, om indruk te maken.' Ja, ze hadden er hard voor geoefend. Gewichten heffen, regelmatig van Amsterdam naar Camperduin roeien. Dat soort dingen. Nu heeft hij op 4 mei bij Zijpe nog 100 man over het kanaal gezet voor de herdenking bij het monument.

SIMON Hier staat ook het standbeeld van Simon Gutker. Ze hebben hem allemaal gekend. Een goeie man was het. Maar dat hij nu planken onder zijn arm draagt, klopt natuurlijk niet. Hij was een strandvonder, geen jutter. Hij zag er juist op toe dat niemand de door stormwind aangespoelde goederen roofde. Zelf sleepte hij nooit met planken, ze werden voor hem aangedragen.

Over de waarde van de nieuwe duinen zijn de meningen verdeeld. Leuk voor nieuwbouwgasten, vindt de een. Het ziet eruit alsof het er al 100 jaar ligt, zegt de ander. Prachtig.

(* Jouke Minkema. 1987. Schoorlse mensen. Uitgeverij Pirola)