• Lilian Bijl serveert twee uitsmijters op het terras van Paal 29. Staand, rechts van haar, zus Tiana.

    Gerard Smit

Paviljoen Paal 29 in Schoorl aan Zee weer open

SCHOORL AAN ZEE Op 19 maart vervoert een trekker de kale containers van hun winterverblijf aan het Warme Geestpad naar het strand bij Schoorl. Daar zet een hijskraan de witte kubussen op de hoge palen die vast op het strand staan. Dan staat het paviljoen weer, in zijn eentje heel Schoorl aan Zee te wezen.

Door Gerard Smit

In een week komen de planken op de vloer, worden lampen opgehangen, tafels geplaatst en de keuken ingericht. Op 27 maart opent Paal 29 voor het eerst van het seizoen weer haar deuren.

"Dit jaar hebben we een millimeter van de planken af moeten zagen, zo strak staat alles tegen elkaar", zegt Lilian Bijl (28) die samen met haar zus Tiana (24) eigenaar is van het paviljoen.

RAMEN LAPPEN Tiana wijst op een smal plankier rond de buitenkant van het terras. "Van daaraf kun je prima de ramen lappen. Dat doen we elke dag. Je komt hier tenslotte om de zee te zien. Dan moet je niet die matmakende zoutaanslag op de ramen hebben." Meestal is het vader, en vorige eigenaar Michel, die de ramen doet, maar op deze zonnige vrijdagmiddag heeft Tiana's vriend en kelner Job het gedaan. Heerlijk werk, vindt hij, zo rustgevend.

Rust, dat is ook waar de bezoekers voor komen. Zoals het echtpaar uit Bergen op Zoom dat op het terras net een bord met Beachburger en patat krijgt voorgezet. "Wij komen hier graag", zegt de vrouw, "vooral in het voor- en naseizoen. Wij zitten zo in Zeeland, maar daar kun je lang niet zo mooi fietsen, en het is er ook nergens zo rustig als hier." Een Duits echtpaar een tafel verder, is dezelfde mening toegedaan. "Waar vind je dat nog langs de kust, zo'n plek waar je alleen lopend of met de fiets kunt komen? Alle Zandvoorts en Scheveningens vallen daarbij in het niet."

Op een schoolbord lees je dat de wind op deze dag met een kracht van 2 a 3 Beaufort uit het zuidwesten komt, het zeewater om 16:44 op z'n laagst staat, en de zeehondenkans 100% is. "Alleen dat bord al geeft me altijd een ontspannen gevoel", zegt een bezoekster. "Het is net of je weer als kind op vakantie bent."

"Alles wat je hier ziet, de hele inrichting en het ontwerp, hebben we zelf bedacht", zegt Lilian. "Daar zijn we trots op. Zoals ik het ook heerlijk vind als het druk is en je super snel moet werken en alles loopt zoals het moet." Vader en moeder Bijl komen er nog iedere dag. Ook oma Bijl van 81 is er vaak. Gister nog, toen ze spontaan de wc ging schoonmaken.

LUCHTVERKEERSLEIDER Dat Lilian en Tiana hier zelf zo jong de scepter zouden zwaaien stond allerminst vast. Lilian wilde luchtverkeersleider worden. Toen ze van school kwam was ze daar nog te jong voor en koos ze voor de studie biomedische wetenschappen. Na haar studie deed ze alsnog mee aan de selectieprocedure op Schiphol. Na het laatste gesprek, keerde ze terug naar het strand. Op de duinrand hield ze haar pas in, keek naar het zand, de zee en het paviljoen en wist: hier hoor ik, dit is mijn thuis. Tiana, die technische bedrijfskunde studeerde, had dat besef al eerder. Vandaar dat de dochters zich niks aantrokken van hun vaders advies om vooral iets anders te gaan doen dan het paviljoen van hun ouders overnemen.