• Renée met haar twee kleinzoons Loek (l) en Mees.

    Lucebertschool

Bergense juf met pensioen: 'Ik hoop dat kinderen gewoon kinderen mogen blijven'

BERGEN Een succesvolle proefles voor de toenmalige wethouder van onderwijs en het schoolhoofd, bezorgden Renée van Gelder (66) 46 jaar geleden een baan als juf. Tijdens haar lange onderwijscarrière maakte de Bergense twee keer een kort uitstapje naar een andere school, maar kwam toch al snel weer terug op het vertrouwde honk. Gisteren nam zij afscheid van 'haar' school: de Lucebertschool. "Ik heb er hier een heel leven opzitten."

Van de kleuters tot groep acht, iedere groep heeft Renée lesgegeven. Een voorkeur voor een groep heeft ze niet. "De omgang met de kinderen maakt dit een prachtig vak. Kinderen zijn zo ontzettend origineel." Als voorbeeld noemt ze een leestest die ze onlangs met een jongetje uit groep 3 afnam. "Hij moest binnen een minuut zoveel mogelijk woorden van een lijst oplezen. Ineens viel hij stil na het woord vak. Hij stamelde dat hij dat woord helemaal niet mocht zeggen. Ik bleef serieus en moedigde hem aan om door te gaan, maar ik moest er achteraf hartelijk om lachen."

De laatste jaren op de Lucebertschool waren voor Renée extra leuk, omdat haar kleinzoons Mees (7) en Loek (5) op school kwamen. "Ik heb mijn kinderen ook in de klas gehad, dat was vooral praktisch. Maar mijn kleinzoons op school vond ik echt geweldig." Sommige leerlingen noemen haar daarom 'juf oma'. Ook heeft ze inmiddels kinderen in de klas van ouders die zij zelf ook nog les heeft gegeven. "Laatst hadden we een schoolfeest en toen zag ik al die oud-leerlingen van mij met hun kinderen op het plein staan. Toen was ik stiekem een beetje trots dat ze allemaal weer hun eigen kinderen ook op deze school hebben gedaan."

Maar er was ook een zwarte periode in haar tijd op de Lucebertschool. Een meisje uit haar klas overleed. Uit een klas die zij ook extra goed kende omdat ze ze al drie jaar had lesgegeven. "Ik had wel al te maken gehad met het overlijden van grootouders en ouders van leerlingen uit mijn klas, maar nog nooit meegemaakt dat een leerling overleed. Een hele zware periode."

STENCILEN Renée heeft veel zien veranderen in de afgelopen decennia. "Vooral de uitvinding van het kopieerapparaat vind ik fantastisch", zegt ze lachend. Vroeger moesten de leraren alles nog zelf in de avonden en weekenden stencilen. Ook zijn er tegenwoordig veel meer hulpmiddelen. "De komst van het digibord was voor mij echt een 'struggle'. Ik miste mijn krijtje."
Maar niet alleen de hulpmiddelen zijn anders geworden, ook de kinderen zijn anders dan vroeger. "Maar dat is ook niet zo gek want de maatschappij is ook veranderd. Er wordt nu steeds eerder en steeds meer van ze verwacht. Het draait om resultaten, terwijl kinderen juist zoveel leren van spelen en sociale omgang. Ik hoop echt dat kinderen gewoon kinderen mogen blijven."

De kinderen gaat ze wel missen als ze met pensioen is, net als haar collega's. "En ik vind het heel raar dat ik straks geen onderdeel meer uitmaak van de werkende maatschappij."
Gelukkig heeft ze nog een 'bed no breakfast' in Bergen waar ze zich op kan storten. "Verder ga ik veel tennissen, fietsen, oppassen op mijn kleinkinderen én op vakantie buiten de schoolvakanties. Wat een luxe."