• Marieke Dikken-Rademakers. - Als ik bij Scorlewald kom, is het alsof ik thuiskom. -

    Carina Gutker

Langs bij de Raphaëlstichting

SCHOORL Zomaar even langsgaan bij Scorlewald in Schoorl is voor veel mensen een drempel, merkt Marieke Dikken-Rademakers (35). Zij werkt al vijftien jaar bij de Raphaëlstichting, waar de zorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking bij hoort. "Mijn man vraagt altijd aan mij: 'maar wat moet ik dan tegen ze zeggen?' Ik antwoord vervolgens dat als je een café binnenloopt je ook niet gelijk iedereen gedag zegt."

Carina Gutker

De werkelijkheid is dan ook anders dan je misschien zou verwachten. Zo gauw je lunchroom Kardeis bij de ingang van Scorlewald binnenstapt, wordt je vriendelijk welkom geheten. Als je aangeeft een afspraak te hebben in het Parcivalhuis, vraagt een medewerkster aan bewoner Björn of hij even de weg wil wijzen. Geen probleem: hij loopt het hele stuk mee, tot aan de deur. Onderweg zegt hij vriendelijk gedag tegen een ieder die hij tegenkomt, van de tuinman tot de bakker en de kok. Het helpt wel, want je voelt je er gelijk welkom.

GROEN "Wat ik zo fijn vind, is dat dit niet aanvoelt als een zorginstelling", zegt Dikken. "Dat komt onder meer door de lage gebouwen en het vele groen. Maar eigenlijk moeten mensen het zelf ervaren. Daarom adviseer ik ze ook altijd om gewoon eens langs te komen. Dan kunnen ze met eigen ogen zien hoe het is."

Dikken begon vijftien jaar geleden bij de Raphaëlstichting als stagiaire bij kinderdagcentrum de Appelboom in Tuitjenhorn, en is nooit meer weggegaan. "Ik zie mijzelf ook niet iets anders doen. Als ik hier kom, is het alsof ik thuiskom." Na zes, zeven jaar in een woongroep van Midgard te hebben gewerkt, ging ze naar Scorlewald. Hier werd ze achtereenvolgens woonbegeleider, huisleider zorg en - vanaf deze week - coördinator van de werkplaatsen. "Maar het mooie is dat we werken vanuit gelijkwaardigheid. De medewerkers worden niet anders behandeld dan de bewoners."

De sleutel is dat bewoners niet worden gezien als gehandicapt. “Hun geest is gezond, maar het lichaam is stuk”, aldus Dikken. “Net als ieder ander willen zij dienstbaar zijn. Nuttig zijn, en iets doen wat ze zelf ambiëren. Daarom hebben wij het ook niet over termen als ‘dagbesteding’, maar werken de bewoners in ‘werkplaatsen’.” Er zijn op het terrein van Scorlewald zeventien werkplaatsen, van een keuken en pottenbakkerij tot een metaalwerkplaats en linnenkamer. ”We zoeken werk voor ze wat bij ze past en daarbij kijken we naar wat ze zouden doen als het lichaam niet stuk zou zijn.”

VERGETEN Ondertussen worden de gebruikte theekoppen door een andere bewoner opgeruimd. Hij dekt gelijk de tafel. Dikken: “Zie je? Zo snel gaat het hier dus.” De bewoner draait zich naar haar toe en zegt iets onverstaanbaars tegen haar. Dikken moet lachen, en hij lacht met haar mee. “Ik ben laatst zijn medicijnen vergeten klaar te leggen en daar plaagt hij me nog mee”, legt ze uit. Ze grinnikt. “Altijd leuk als medewerkers ook iets vergeten.”

Op 20 september is van 19.30 tot 21.30 uur een bijeenkomst over werken bij de Raphaëlstichting. De inloop is vanaf 19.15 uur. Geïnteresseerden kunnen zich melden bij de grote zaal van Scorlewald, in het midden van het terrein aan de Valkenlaan 14 in Schoorl.